Ses eğitiminde tonun niteliği, sesin nerede rezonans bulduğuyla doğrudan ilgilidir. Ses telleri ince bir kaynak üretir; bu kaynağın gövde kazanması ağız, boğaz ve baş boşluklarındaki titreşimle olur.
Rezonansı bulmanın en yaygın yolu kapalı hecelerle çalışmaktır. Dudaklar kapalıyken çıkarılan uzun bir ses, titreşimi yüzün ön bölgesinde hissettirir. Bu his, sesin doğru yerde toplandığının işaretidir.
İkinci çalışma açık hecelere geçiştir. Kapalı hecede bulunan yer, açık hecede korunmaya çalışılır. Bu geçiş çoğu öğrencide zaman alır ve çalışmanın ana gövdesini oluşturur.
Üçüncü konu perde bölgeleridir. Alt bölge, orta bölge ve üst bölge farklı rezonans dengeleri ister. Bölgeler arası geçişte sesin kopmaması, bu dengenin kademeli değişmesiyle sağlanır.
Dördüncü konu ses şiddetidir. Yüksek ses, bağırmak değildir. Bağırma gırtlağı zorlar, rezonansı bozar ve entonasyonu yukarı çeker. Doğru rezonansta ses az çabayla taşır.
Beşinci konu dildir. Dilin kökü geride ve yüksekte durduğunda boğaz boşluğu daralır; ton boğuklaşır. Dil ucunun alt dişlere temas ettiği serbest konum çoğu alıştırmada tercih edilir.
Çalışma sırasında ağrı ya da kaşıntı hissedilirse ara verilir; bunlar zorlamanın işaretidir. Derslerimizde ton çalışması kapalı hecelerden başlar ve bölgeler arası geçişe doğru ilerler.