Ses eğitiminde çalışmanın merkezinde nefes bulunur. Ses telleri bir kaynaktır; onları çalıştıran şey ciğerlerden gelen hava akışının kararlılığıdır. Bu nedenle şan çalışması genellikle sesle değil nefesle başlar.
Birinci konu diyaframdır. Alınan havanın göğüs üstünde değil, karın çevresinde genişleme yaratması beklenir. Omuzların yükseldiği bir nefes, kısa ve kararsız bir hava akışı üretir.
İkinci konu verme aşamasıdır. Havanın bir anda boşalması yerine kontrollü ve eşit bırakılması gerekir. Bunun için sessiz harfler üzerinde uzun tutuşlar çalışılır; sesin şiddeti değil süresi ölçülür.
Üçüncü konu desteklemedir. Uzun bir cümle söylenirken hava azaldıkça gövde kaslarının devreye girmesi beklenir. Bu destek olmadığında cümlenin sonunda entonasyon düşer.
Dördüncü konu nefes yerleridir. Eserde nefes alınacak noktalar önceden belirlenir ve nota üzerinde işaretlenir. Rastgele alınan nefes, hem müzik cümlesini böler hem de icrayı yorar.
Beşinci konu bedenin duruşudur. Omuzlar serbest, çene gevşek, diz kilitlenmemiş bir duruş nefesin yolunu açar.
Bu çalışmaların hiçbiri zorlamayı gerektirmez. Ses eğitiminde zorlama, teknik ilerlemeyi geciktiren ve ses sağlığını riske atan bir alışkanlıktır.
Derslerimizde nefes çalışması, ses çalışmasının önünde ve onunla birlikte yürütülür.